تصور کن برنده یک مسابقه شدی و جایزه ات اینه که بانک هرروز صبح یک حساب
برات باز می کنه و توش هشتادوشش هزاروچهارصد دلار پول می گذاره ولی دوتا شرط داره
یکی اینکه: همه پول را باید تا شب خرج کنی، وگرنه هرچی اضافه بیاد ازت پس می گیرند.

دوم اینکه:  نمی تونی تقلب کنی و یا پول را به حساب دیگه ای منتقل کنی فقط
باید خرجش کنی.
هرروز صبح بانک برات یک حساب جدید با همون موجودی باز می کنه
شرط بعدی اینه که بانک می تونه هروقت بخواد بدون اطلاع قبلی حسابو ببنده
و بگه جایزه تموم شد. حالا بگو چه طوری عمل می کنی؟؟ (جواب خودت رو بده و
به ادامه متن برو) !

ادامه مطلب

امسال سال 1390 هست پارسال 1389 بود و سال قبلش 1388 . این سال 1388 آخرین ماهش مثل همه سالای دیگه عمرمون ماه اسفند بود و بوی عید و شور و شوق خرید و ماهی قرمز توی تنگ آب و سبزه خوشگل مامان و خلاصه سور و سات نوروز و شور و حال و عشق خودش . اما اما اما برای دو تا آدم روی این کره آبی یا شایدم خاکی یه شور و حال دیگه ای هم داشت اون سال و اون ماه و 28 ام این ماه . اونم روزی بود که قرار بود بنا به تصمیم خودشون و بزرگترهاشون پیوند قلبهاشون توی یه دفتر ثبت بشه تا همیشه و همیشه کنار هم باشند و باهم نفس بکشند و این روز و اون ساعت رو جشن بگیرند و ازش به خوشی یاد کنند.

بله اون دوتا آدم قصه ما یکیش منم و یکیش همسر عزیزم  که الان جای همه آدمای زندگیم کنارمه و به من توجه میکنه . جای مامان و بابایی که دورند ازمن و خواهرا و برادری که بازم دورند . جای دوستایی که اینجا نیستند و خلاصه جای همه کی و همه چی .

لب کلام : امروز یا شاید بهتره بگم امشب سالگرد ازدواجمونه . حدود ساعت 7 بعداز ظهر روز جمعه 27 ام اسفند ماه 1388 من به این آقایی که الان دارم همه لحظاتم رو به عشقش تمدید می کنم بله گفتم و صبح 28 ام هم ثبت کردند .

خیلی سنتور دوست داره می خواستم براش بگیرم اما بلد نیستم چی و چه جوریشو باید بگیرم. کاش یکی بود که منو راهنمایی می کرد!!

سال نو می شود.زمین نفسی دوباره می کشد.برگ ها به رنگ در می آیند و گل ها لبخند می زند و پرنده های خسته بر می گردند و دراین رویش سبز دوباره…من…تو…ما…کجا ایستاده اییم.سهم ما چیست؟..نقش ما چیست؟…پیوند ما در دوباره شدن با کیست؟…زمین سلامت می کنیم و ابرها درودتان باد و
انسان ها سال نو مبارک …و چون همیشه امیدوار

دیگه شمارش معکوس شروع شده، دیگه فرصتی نیست . دارم لحظه های پراسترسی رو پشت سر میذارم . با اینکه خیلی نخوندم اما چون سال اخره که شرکت می کنم خیلی برام مهمه . اگه امسال نشه دیگه بیخیالش میشم میرم دنبال علاقه هام . تحمل کردن این استرس به یک کنار ، اینکه میخوام تو رفتارم تأثیر نذاره که عزیزم بهش سخت بگذره کنار من از همه مهمتر و سخت تر.

اصلا تمرکز ندارم که حتی خلاصه هایی که برداشتم بخونم فکرم حسابی مشغوله هم برای خودم هم زندگیم و هم خواهری که داره اشتباه می کنه خودشم نمیدونه داره اشتباه منو تکرار میکنه.خدا به همه کمک کن اگه قابل دونستی به من  این بنده کوچیک و بی ارزشتم یه نگاهی بنداز

سلام به دوستای گلم و دلگرم کننده های من برای اومدن و باز هم نوشتن

اومدم که بگم تا آخر بهمن دیگه کمتر اینورا پیدام میشه کمتر که چه عرض کنم شاید اصلا پیدام نشه .آخه شوهری گفته وبگردی تعطیل بشین درساتو بخون تا کنکورتو خراب نکنی و عمرتو هدر نداده باشی . دهوام کرده یا نصیحت نمی دونم ولی راست میگه مثل همیشه . پس رفتم که بخونم به خودم هم قوله قول می دم که دیگه نیام و سر کار هم حتی از فرصت های کوچیک برای درس خوندن استفاده کنم.

برام دعا کنید امسال 2 تا کنکور دارم هر کدومش شد خدا رو شکر ولی بیشتر دلم با ارشده ایشااللله که بشه .

التماس دعا برای موفقیت همه آدما و رسیدنشون به آرزوهای بزرگ و کوچیکشون

دیگه سفارش نکنم ، هوای وب منو داشته باشید

دست به گاز نزنید تا من برمی گردم

در رو هم روی آقا گرگه باز نکنید چون میاد یه لقمتون می کنه باز من و خانوم بزی باید بیایم اینجا عمل جراحی راه بندازیم که شما رو از تو شکم آقا گرگه در بیاریم.

راستی هله هوله هم نخورید که وقتی اومدم نبینم باز مریض شدید

خوب دیگه مامانی داره میره دیگه عرضی نیست .

ولی دلم نمیاد

من دلم برای شما و وب خوبم تنگ میشه

بیخیال 2 ماه بیشتر نیس.منتظرم باشید

دوستون دارم آدمای خدا

وبم ، دلم امروز گرفته به نظر تو به خاطر چیه؟خودم می دونم اما می خوام که ندونم

  نیست که اینجا آدما فعالیتشون توی روز زیاده و همیشه می خوان از همدیگه جلو بزنند! توی این مورد هم خواستند از زمان جلو بزنند البته ایندفه خداشون نه خودشون. صبح وقتی باتفاق همسر گرامی  و عزیزجان از خونه اومدیم بیرون فقط بارون بودتا رسیدیم مترو و بعدم جدایی و در نهایت مقصد .اومدم از مترو بیرون خشکم زد آخه می دونید چی دیدم ؟؟!!؟؟؟

همون پارک زیبای جلوی مترو حقانی اما نه سبز که سفی ی ی ی ی د سفید از چی؟؟

از برف دیگه همه رو غافلگیر کرده بود . همه می گفتند چه زود شروع کرده امسال خواسته از زمان جلو بزنه و برف زمستون رو توی پاییز بباره روی سر مردم!!! حکمتش چیه خودش می دونه و بس

خلاصه خیلی چاکریم خدا جووووون ولی تو رو به خودت نذاری جمع بشه من یکی تا سر کار برسم ده بار می خورم زمین گناه دارم هاااا بندتم

هوامونو داشته باش

خداوندا تو خیلی بزرگی و من خیلی کوچک

ولی جالب اینجاست ٬ تو به این بزرگی من کوچک را فراموش نمیکنی

ولی من به این کوچکی تو را فراموش کرده ام . . .

?!?!?چرا؟!؟!؟

امروز پیروزنیای بزرگ از آمریکا اومده بود ، همه در تکاپوی ملاقات ایشون و عرض تسلیت به خاطر در گذشت خواهر گرام بودن منم از این غافله جدا نبودم. خیلی همه ازش حساب می برن خلاصه کلی خفن بازاره احترام و ترس و دستای روی ویبره و خیلی چیزای دیگه . به هر کی توی شرکت گفتم بیا بریم گفت رفتیم با یکی دیگه خلاصه مهتاب مجازی مونده بود و حوضش و یه پیروزنیا به چه عظمت !!!!!

همه عزمم رو جزم کردم به عباسی زنگیدم گفتم بنده دارم تشریف میارم کسی پیشش نی؟ گفت نه و من هم رفتم .تلفن صحبت می کرد چند دقیقه بعد رفتیم تو .عباسی جون منو معرفی کرد و منم گفتم " خدمتتون رسیدم هم برای آشنایی و هم عرض تسلیت " بعد دیگه از سیفی و جریان رفتنش پرسید و یه شوخی در این مورد دیگه جونم واست بگه که فقط داشت قلبم از تو دهنم درمیومد. بیچاره خیلی آدم خوبی بود اونجوریا که منو ترسونده بودن اصلا نبود!!!! البته هیبتی داشت عظیِِِِ ی ی ی ی ی یم که وقتی بخاطر حضور من از جاش بلند شد من شدم بیگیلی بیگیلی و اوووون ...... استغفرا... نگو دختر غیبت میشه !!!!!

خلاصه با اعتماد به نفس خودم حال کردم کلی. ایول خودم

 

نمی دونم چرا اینجا نوشتم شاید چون ...

وااااای چه حالی می داد اگه همکارام همه دوستای دانشگام بودن هااااا ولی نشده دیگه بی خیال. به امید دیدار دوستای گلم

رفتیم سفر و برگشتیم اینم از دیدن ها بازم تموم شد با همه اتفاقات خوب و بدش مثل همیشه .

راستی چرا رفتیم ؟؟؟؟

آهان رفته بودیم مامان بابا ها رو ببینیم

به لحظه فکر کردم برای خوش گذرونی رفته بودیم ها ا ا ا ا ا

چون تنها چیزی که نداشت برای من خوش گذرونی بود

به جز دیدن عزیزامون باقیش مفت نمی ارزید.

به امید سفر های باحال تا زنده ام و کنارشم

سلااااااااااااااااااام

می خوایم با شوهریه جیگرم بریم مسافرت . بعد از 6 ماه میریم که تلسم رو بشکنیم و مامی پاپا ها رو ببینیم . دلمون براشون یه ذره شده و البته برای خواهریا و داداشیا و جغله های دوست داشتنیشون . برای با هم خندیدنا و بی ریا دور هم نشستن ها و از هر دری گفتنها.خلاصه دل تنگی داره تموم میشه اونم نه با ناسوس که با دیدارعزیزان

وااااااااااااااااااااای مشهد ما داریم میاااااااااایم. امام رضا داریم میااااااااایم (قول بده تحویل بگیری مهموناتو ها.خوب؟؟)

امیدوارم سفر با من به دوستی جونه جون جونیم  همون همسره عزیزم یعنی در یک کلام زندگیم خوش بگذره .

به قول خودش: امید به خدا، ببینیم چی پیش میاد

واااای یعنی داریم میریم ؟

آره دیگه بابا چند بار می پرسی بچه جون

برای همه دوستای وبلاگی و غیر وبلاگیم دعا می کنم توی حرم، قول شرف میدم.خوب آماده ؟بزن بریم ووووووو........

همیشه میگن سکوت علامت رضاست ، اما من میگم نه
بعضی وقتها سکوت میکنی چون اینقدر رنجیدی که نمی خوای حرف بزنی . . .
بعصی وقتهام سکوت می کنی چون واقعا حرفی برای گفتن نداری . . .
گاهی مو قعها سکوت یه اعتراضه ،گاهی موقع هام انتظاره.
اما بیشتر وقتها سکوت واسه اینه که هیچ کلمه ای نمی تونه غمی رو که تو وجودت داری،توصیف کنه...........